یه تیکه از فریدون فرروغی
تن تو نازک و نرمه مثل برف
تن من جون میده پر پر بزنه زیر تگرگ
دست باد پر میده برگ رو رو هوا
اما من موندنی ام تا برسه لحظه مرگ
نفسم این خاکه
خون گرمم پاکه
من از تبار خاک آریایی
قشنگ ترین قصیده رهایی
هوای عشق تازه نیست تو رگهام
تن نمی دم به رنگ کهربایی
+ نوشته شده در یکشنبه ششم اسفند 1385ساعت 18:15 توسط سارا
|
